Op dit prikbord staan bijdragen van derden.
Dorpsbelangen is niet verantwoordelijk voor de inhoud van die bijdragen.
Heeft u ook iets te melden? Dat kan dan hier!
Het dossier Rietbergen neemt afmetingen aan, waar een gemiddelde archivaris likkebaardend van zou genieten.
Grappig genoeg is in de pers ook regelmatig sprake van de ‘affaire’ Rietbergen. Mooie nuance voor een tamelijk onnozele opeenvolging van feiten. Samenvattend, voor wie het spoor bijster is geraakt: Wethouder laadt verdenking op zich van zelfverrijking, door handel in grond tegen een onwaarschijnlijke transactieprijs.
Ingewikkelder is het niet.
Het sappige van de kwestie zit hem in de jus, die iedereen daar naar believen overheen gooit. Vanuit het college bijvoorbeeld wordt lang gekozen voor een gemeenschappelijke zienswijze. Een zienswijze vanuit de idee, dat er niets laakbaars heeft plaatsgevonden. Zonder dat daar overigens een rechtstreekse goedkeuring uit kan worden opgemaakt. Alleen Dorpsbelangen plaatste vraagtekens bij de totstandkoming van het gewraakte rapport en scoorde daarmee een opmerkelijke statement van Van Schaik. Nauwelijks van een echt dreigement te onderscheiden.
Daags na het verschijnen van de ontslagbrief van Rietbergen, krijgt Dorpsbelangen onverwachte steun van andere partijen, die een onderzoek willen (CDA), het ‘verstandig’ vinden (D66) of gewoon ‘niet verrast’ zijn. Inmiddels is duidelijk dat het “fundamenteel verschil van inzicht” met het college de feitelijke reden voor ontslag is. Bijten in de hand die hem eerst zo liefdevol heeft beschermd. Tja, dat is niet aardig.
Waarom houdt dit verhaal ons nu zo bezig? Omdat de hoofdpersoon in deze tragi-comedie niet rechtstreeks zegt wat hij heeft gedaan. En vervolgens grootmoedig afrekent met het verleden door een genereuze storting te doen in de gemeentekas, met een briefje er bij: “Excuus, ik heb iets fout gedaan.”
Klaar, opgelost, dossier gesloten, niet meer graven, veel ellende voorkomen. Misschien zelfs met een bescheiden compliment voor zijn daadkracht.
In plaats daarvan, met een opvallende parallel aan de affaire Melkert in het debat met Fortuyn, wordt het onvermijdelijke ontkend en weggepoetst.
Niet alleen door de direct betrokkene, maar ook door zijn omgeving. Erger nog, het wordt door Rietbergen ervaren als iets, dat hem is overkomen. Hij heeft het zo niet gewild. Nee, logisch.
Zelfs de oorsprong van de grond-transactie wordt gezien als een onheil van buiten af. Citaat: “Ik heb het (de grond, ct) gekocht, omdat het huis voor mijn zoon te groot werd.” Dus niet omdat hij het zelf wilde hebben, maar om zijn zoon te hulp te schieten. En: “de vertraging van een supervisor, die de gemeente in de arm had genomen […]” heeft veroorzaakt dat de woning twee keer zo groot werd als gepland. Ja, dan moet je als zoon maar zien dat je snel weer van die grond af komt. Een geluk bij een ongeluk was, dat zich dat binnen 6 maanden openbaarde. Nog een kleine stap, en de tranen schieten me in de ogen bij zo veel ellende.
Het zijn niet de omstandigheden die verantwoordelijk zijn voor hoe ik in het leven sta, maar de manier waarop ik op die omstandigheden reageer.
Dat geldt ook voor de heer Rietbergen.
Christophe Ch.R. Thole
Rumpt