Op dit prikbord staan bijdragen van derden.
Dorpsbelangen is niet verantwoordelijk voor de inhoud van die bijdragen.
Heeft u ook iets te melden? Dat kan dan hier!
In het bedrijfsleven is ooit uitgevonden dat het slim is als de uitgaven in balans zijn met de te verwachten resultaten. Dit principe werkt het beste als er iemand verantwoordelijk is en op deze verantwoordelijkheid ook kan worden aangesproken. Een voorbeeld:
De chef wil graag dat zijn collega’s een nieuw soort potlood gaan gebruiken. Hij betrekt hen bij zijn plan en noemt hen de voordelen. Meer gebruiksgemak, en ook zakelijk gezien aantrekkelijk. Hij tracht iedereen voor zijn project te winnen. Als dit niet lukt trekt hij zijn plan in en wordt er niets besteld. Bij een positieve reactie plaatst hij de order of overlegt eerst met zijn baas.
Dit is een eenvoudig proces, waar echter interessante verstoringen in kunnen optreden.
Wat nu als hij de gebruikers níet betrekt bij de aanschaf en men de potloden afkeurt? Geen man overboord. Hooguit zijn de medewerkers boos, omdat er met hen geen rekening wordt gehouden.
De situatie wordt pijnlijker als het gaat om gouden vulpennen. De medewerkers zijn dan juist enthousiast als ze onverwacht een fraaie pen krijgen. Maar de chef zich zal moeten verantwoorden bij de directie voor deze grote uitgave, waarvan het zakelijk nut twijfelachtig is. De directie annuleert direct de order en de leverancier trekt met het oog op de goede relatie een eventuele claim in. De chef wordt verzocht zijn impulsieve gedrag buiten de deur voort te zetten. De directeur heeft zijn les geleerd, de put is gedempt.
Maar wat gebeurt er als we alle variabelen in deze situatie tegelijkertijd veranderen?
We vervangen de potloden door een groot infrastructureel project in een gemeentelijke context. Nut en noodzaak van de uitvoering van dit project zijn niet voor iedereen duidelijk. De informatie naar betrokkenen is eenzijdig; wederwoord en tegenargument verdwijnen stilletjes van tafel. De te verwachten investeringen overstijgen ruim de menselijke maat. De leiding berust hier bij een team van ambtenaren, dat naast een gemeenschappelijke agenda ook andere, meer persoonlijke belangen kent. Bevoegdheden zijn niet zo strak geregeld en dit leidt zo maar tot een spontane aanbesteding. Opeens gelden blijkbaar andere wetten en spelen moeilijk te beheersen krachten een rol. De algemene regel is steeds, dat er geen lering wordt getrokken uit het verleden. Elke keer opnieuw verdrinkt er een kalf.
Opmerkelijk is dan dat de desbetreffende wethouder, zonder zelf in de lach te schieten, zich via de media profileert als vóórstander van het omstreden project. Niet omdat het nuttig zou zijn of gewenst, maar omdat “Voorkomen moet worden […] dat het op een financieel debacle uitdraait en de onroerend zaak belasting verhoogd moet worden voor een schadeclaim....
Wat heerlijk als je niet hoeft te kiezen en je dus ook niet verantwoordelijk kan zijn.
Uiteindelijk krijgen wij als inwoners van de gemeente Geldermalsen, natuurlijk gewoon de rekening gepresenteerd. Waarom? Omdat, -hoewel aan niemand is uit leggen hoe deze processen in de praktijk werken-, we het met elkaar in stand houden.
Christophe Ch.R. Thole
Rumpt